Εσύ αποφασίζεις!

happy

Καμιά φορά δεν παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας, ή το κάνουμε  μόνο μέσω των άλλων. Αναλαμβάνουμε συχνά το ρόλο του ελεγκτή ή σωτήρα για τους φίλους μας, τα παιδιά μας, τον σύντροφο μας, άλλα και το ρόλο του θύματος που συχνά υιοθετούμε με ζήλο στις σχέσεις μας με γονείς, εργοδότες, συντρόφους.

Όταν έχουμε τον ρόλο του σωτήρα όλα περνάν από τα χέρια μας και είμαστε υπεύθυνοι για τα πάντα. Παραπονιόμαστε για την κούραση που νιώθουμε αλλά στην πραγματικότητα δεν αφήνουμε τους άλλους να αναλάβουν την ευθύνη τους. Στο ρόλο του θύματος αντίθετα, είμαστε έρμαια των αποφάσεων και επιλογών των άλλων. Με απλά λόγια πάντα κάποιος άλλος φταίει. Σε αυτή την περίπτωση δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αφήνουμε τον έλεγχο της ζωής μας στους άλλους. Οι περισσότεροι εστιάζουμε στο να φροντίζουμε τους γύρω μας και πολλές φορές ο τρόπος που το κάνουμε περιλαμβάνει καταπίεση, υποχρέωση, θυσία, γκρίνια, υπέρβαση των ορίων και των δύο πλευρών. Μια αποτελεσματικότερη επιλογή είναι να ασχοληθούμε με την φροντίδα του εαυτού μας, με το να ακούμε τις δικές μας εσωτερικές ανάγκες. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να είμαστε και πιο λειτουργικοί και στις σχέσεις μας με τους άλλους.

Η κοινωνία μας έμαθε να τρώμε όλο το φαί μας, να είμαστε επιμελείς, υπάκουοι, να μην λέμε ψέματα, να είμαστε ευγενικοί και πολλά- πολλά άλλα. Όμως μας έμαθε κανείς την αξία της χαράς; Μας μίλησε κανείς για το πώς να απολαμβάνουμε την κάθε μικρή στιγμή, να επιλέγουμε την αισιοδοξία απ΄ την γκρίνια, το γέλιο απ΄ τα νεύρα, το χαμόγελο απ’ τη στριμάδα;  

Πώς θα’ ταν άραγε ο κόσμος μας αν από μικροί εκπαιδευόμασταν να είμαστε ειλικρινής με τα συναισθήματα μας, να εκφράζουμε ευθέως τις σκέψεις, τις ανάγκες τις επιθυμίες μας, το θυμό μας αλλά και την αγάπη μας προς τους άλλους, προς τον εαυτό μας, προς τη ζωή..;

Είναι καιρός να ασχοληθούμε με όλα τα κομμάτια της προσωπικότητας μας. Για να νοιώσουμε καλά χρειάζεται να δώσουμε χρόνο και χώρο στον εαυτό. Μια καλή ιδέα είναι να σταματήσουμε να είμαστε τόσο βιαστικοί. Με τους ρυθμούς που επιβάλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν προλαβαίνουμε να αφουγκραστούμε τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τους φόβους μας. Εάν λοιπόν δεν προλαβαίνουμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα μας, πώς γίνεται να ανταποκριθούμε σ΄αυτά;

Είναι αλήθεια ότι η κοινωνία μας δεν μας ενθαρρύνει ιδιαίτερα να φροντίζουμε ουσιαστικά τον εαυτό μας και όσο χρειάζεται για να αποβάλει τις τοξίνες –κάθε είδους- τις καθημερινότητας. Αντίθετα περιορίζεται στο να μας εμπνέει καταναλωτικά ένστικτα που συνήθως επουλώνουν συναισθηματικές πληγές και μακροπρόθεσμα δημιουργούν ένα οδυνηρό αίσθημα ανικανοποίητου και ένα κενό στην καρδιά και στην τσέπη μας.   

Στην πραγματικότητα όμως οι τάσεις της κοινωνίας είναι ένα προσπελάσιμο εμπόδιο διότι είναι δικιά μας η ευθύνη, η επιλογή και ο έλεγχος της ζωής μας. Το πόσο προσοχή δίνουμε στις ανάγκες μας και στις επιθυμίες μας εξαρτάτε από εμάς.

Πότε άραγε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε έναν ωραίο περίπατο μόνοι σας; Δίνοντας έτσι στον εαυτό σας την ευκαιρία να χαλαρώσει, να απολαύσει, να σκεφτεί, να νοιώσει;

Μια βόλτα στο αλσάκι της περιοχής μας, σε μια κοντινή παραλία, στο βουνό, μας δίνει την δυνατότητα να έρθουμε κοντά στη φύση, να καθαρίσουμε το μυαλό μας και να ασκήσουμε το σώμα μας. Είναι τόσο απλό και συνάμα τόσο χρήσιμο.

Μήπως τελικά έχουμε ξεχάσει πόση ομορφιά βρίσκεται στα μικρά, απλά πράγματα; Μήπως έχουμε εγκλωβιστεί στο πλουραλισμό μιας εποχής που μας επιτάσσει απολαύσεις που χρειάζονται πολλά χρήματα, άπλετο χρόνο και συγκεκριμένο ύφος;

Στην ουσία αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να επιλέξουμε αν θέλουμε μια χαρούμενη, γεμάτη ζωή ή μια ζωή δίχως ικανοποίηση.

Πολλοί πιστεύουν ότι η χαρά είναι πολυτέλεια. Πώς η φύση τους είναι τέτοια ώστε να μην υπάρχει χαρά στη ζωή τους, πώς η χαρά είναι για τους λίγους. Πολλοί πιστεύουν ότι η χαρά είναι ουτοπία, πώς αν είσαι ρεαλιστής αναγνωρίζεις πόσο σκληρή και άδικη είναι η ζωή ή η κοινωνία και πως χαρούμενοι είναι μόνο οι αγαθοί και οι ρομαντικοί ή οι πλούσιοι. Πολλοί σκέφτονται και λειτουργούν σαν να μην είναι άξιοι να είναι χαρούμενοι. Έχουν πιστέψει ότι  η χαρά είναι για τους προικισμένους και ότι εκείνοι ανήκουν σε μια άλλη κατηγορία η οποία δεν τους αφήνει περιθώρια να χαμογελούν συχνά. Όμως στην πραγματικότητα η χαρά δεν είναι πολυτέλεια, είναι για όλους, βρίσκεται στα μικρά, καθημερινά, στα αναπόφευκτα. Η χαρά δεν είναι ουτοπία! Η χαρά είναι άποψη. Είναι οπτική γωνία. Είναι επιλογή. Η χαρά δεν έρχεται όποτε το θέλει εκείνη, μπορεί να΄ρθει ένα ευχάριστο γεγονός αλλά η χαρά ξεκινά από μας, είναι ο τρόπος που κάνουμε τα πράγματα, είναι τι σκεφτόμαστε την ώρα που πλένουμε τα δόντια μας, το ύφος που μιλάμε, οι αγκαλιές που δίνουμε, τα χαμόγελα που ανταλλάσσουμε. Χαρά είναι να μυρίζει το σπίτι όμορφα, να κοιμάσαι σε καθαρά σεντόνια, να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου.

Σίγουρα δεν ζούμε μια ιδανική κοινωνία και η ζωή δεν είναι αγγελικά πλασμένη όμως μέσα σε όλα υπάρχουν τρόποι και υπάρχουν λόγοι να ζούμε καλά. Η χαρά δεν κάνει διακρίσεις, δεν είναι μόνο για τους προικισμένους, μόνο για τους όμορφους, μόνο για τους πλούσιους, μόνο για τους έξυπνους. Όλοι αξίζουμε να έχουμε χαρά στη ζωή μας. Όλοι μπορούμε, αρκεί να θέλουμε. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να την επιλέξουμε! 

 

 

 

 

 

 

 

         

 

 



Διαβάστηκε 1037 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012 15:26